Millstreet Ierland 73ste FICC Rally. Als mensen naar een FICC Rally gaan in een bepaald land, moet men zich realiseren dat een dergelijke rally gaat over het ontmoeten van medekampeerders vanuit de hele wereld. Het ontdekken van het land of de omgeving waar dit plaats vindt, is van secondair belang. De familie Bol realiseerde zich dat maar al te goed en zorgde voor een voor- en na- rally waar men Ierland goed kon leren kennen.  Ierland is een land naar mijn hart: 'there is allways tomorrow', een land om je met de bewoners te onthaasten. Naar Ierland gaan is een must, maar je moet met twee dingen rekening houden: Irish weather and Irish ways. De organisatie was perfect, als men met die twee zaken rekening houdt. Zeker gezien het feit dat dit evenement door een club was georganiseerd die slechts 450 leden telt. Er is altijd wel commentaar te geven, het meeste kwam van de Nederlanders, dat was jammer en in mijn ogen niet terecht. Er waren toiletten, er waren douches en er was 7 Amp. stroom. De kwaliteit van de toiletten was misschien niet super, maar zijn we dan al die leuke kampjes vergeten, waar we zonder al die zaken zaten? Ja, en dan die regen, Nederland stond bijna blank in die tijd, Engelse deelnemers moesten naar huis vanwege de overstromingen in Engeland, in Ierland hadden we dan het ongemak dat we wel van het veld afmochten met de auto, maar er niet terug op, de kwaliteit van het veld liet dat niet meer toe. De Ieren bedachten allerlei oplossingen, je hoefde maar te kikken en ze reden je met een four-wheel-drive naar de parkeerplaats. De festiviteiten in de grote evenementenhal, waar ooit het Eurovisie Songfestival is gehouden en door de Ieren is gewonnen, waren geweldig. Iedere avond muziek, de Ierse avond was wel het hoogtepunt. De internationale avond had ook een hoogtepunt: het optreden van het koor bestaande uit NCC-ers en leden van de Rallyclub Nederland. Wie luisterde naar het oefenen, had weinig verwachtingen van het koor, maar toen zij echt gingen optreden klonk het fantastisch, het publiek ging dan ook uit zijn dak. Dat ik dit truttige gedoe echt leuk zou vinden, had ik niet verwacht van mijzelf, maar het was echt gaaf. De meeste koorleden gingen gekleed in rood wit blauw en die dat niet aanhadden, hadden hun best gedaan originele folkloristische kostuums aan te trekken. Dat sommige van die kledingstukken nep waren had geen buitenlander door, het verhoogde alleen maar de stemming.   Jammer die avond was het feit dat het huisorkest van the Caravan Club, uit Engeland, hun geweldig professionele optreden afsloten met Land of Hope and Glorie. Dit nummer dat de ouderen in Nederland zo waarderen in verband met de bevrijding, herinnert de Ieren aan eeuwen lange onderdrukking. De Ieren morden wat en zetten zich erover heen. Men ging verder met muziek maken, 's morgens, 's middags, 's avonds en 's nachts. Altijd kon je wel ergens bij Ieren aanschuiven; luisteren, meezingen of spelen en vooral ook meedrinken. Voor mij was de middag waarin de Hollanders iedereen uitnodigden, de leukste middag. Niet voor die Hollandse straat waar men ALDI schnaps liet doorgaan voor Bokma, waarbij van de NCC zelf nog werd verwacht dat deze voor glaasjes zorgde, of waar men de stroopwafels in vieren sneed om uit te delen, maar juist die mensen die een overvloed aan Hollandse lekkernijen, inclusief oliebollen, aanboden aan genietende medekampeerders uit de hele wereld. Wij slopen daar stilletjes weg, want tegelijkertijd was er een jamsessie voor alle musicerende deelnemers. Deze muzikanten hadden nauwelijks publiek, hooguit afwachtende muziekanten, maar het klonk zo mooi, spontaan en Iers. Ondanks dat er toch ook andere nationaliteiten meespeelden. Zelf hebben wij aan deze FICC rally in ieder geval Ierse vrienden aan overgehouden. Bij één stel hebben we later vier dagen in de tuin gestaan, een ander, één van de top artiesten, bood aan om op eigen kosten naar het Ierland te Waarlandkampje te komen. Hoe welkom ben je in Ierland? Een voorbeeld is tijdens de internationale parade door de hoofdstraat van Millstreet. De hele bevolking was uitgelopen om alle deelnemers te verwelkomen. De enorme hoosbui die door de rallygangers moest worden getrotseerd, belette de Ieren niet om gewoon te blijven staan en te applaudisseren. Alle winkels hadden raamschilderingen aangebracht om ons welkom te heten. Rain who cares? It's just another reason for a pint! Emiel Mostert